Çok Yakında

X + Y = WIJ BIS

Nisan 17th, 2017 | by Selahattin Koçak
X + Y = WIJ BIS
Yazarlar
0

SELAHATTİN KOÇAK

Oh wat zijn ze boos, die Turken!
Je moet al niet op deze planeet wonen om deze zin niet gehoord te hebben. Meestal gaat deze zin zelfs gepaard met een verbaasde blik. Ik zet hier vraagtekens bij.
De frustratie ligt dieper. Beschouw het als een opeenstapeling, een “oplading” van negatieve gevoelens laag op laag en dan is de uitkomst, het uiten van de frustratie, de ontlading, zelfs normaal.
Want geef toe; hoe sterk moet je zijn als gemeenschap als een partij die in de regering zit, elke week (ja elke week) met voorstellen komt die op een negatieve manier betrekking hebben op jou?
En in een jaar zitten dus 52 weken!

Het is op deze bodem van frustraties dat een sterke leider uit het land van je ouders, kan scoren. Want je voelt je geborgen, daar waar je gehoord wordt.
De huidige Turkse regering doet al jaren wat hun voorgangers enkel maar beloofden.
De afkoopsom voor je legerdienst verlaagd, stemrecht in het buitenland en vooral de structurele bezoeken van volksvertegenwoordigers tot en met premier/president.

En met een zich-sterker-uitende allochtone gemeenschap, krijg je natuurlijk ook de zich-sterker-uitende autochtone reactie. Europese waarden en normen zijn plots ons heiligste goed, die we in het geval van de Saoedi’s wel af en toe lossen.
Elke Vlaamse partij heeft ondertussen wel de plaat van waarden en normen opgepoetst. Waarden en normen moeten zich aanpassen aan voortschrijdend inzicht. Ik ben 47 en weet zeer goed de periode dat gescheiden vrouwen op sommige plaatsen niet welkom waren of dat ‘vuil janet’ niet louter behoorde tot het taalgebruik op Aalst Carnaval. Waarden en normen? Ja, maar niet zoals het nieuwe ‘toegangsverbod’ zoals de verkeerde schoenen aan een discotheek. Want wat zijn die waarden en normen waard als we ze blijven gebruiken om het wij-zij in stand te houden?
Is verbondenheid ook geen waarde?

Ik zie de groep die niets moet hebben van de wij-zijn gelukkig groeien. Mede door het besef dat extremen ons niet verbinden. Ik ben ex-mijnwerker, ex-politieker maar van opleiding sociaal cultureel werker. Ik bereik meer met mijn lezingen en maak duidelijk aan de Turkse gemeenschap dat het goed is dat ze samenkomen, debatteren over Turkije enz, maar ik vraag hen dat als ze 1 keer samenkomen over Turkije dat ze dan minstens 2 keer moeten samenkomen over de problemen hier, in hun straat, in hun wijk, in hun gemeente en ja zelfs in het land waar je woont, werkt en hoogstwaarschijnlijk ook ziek wordt en sterft.
Een variant op Kennedy’s ‘ask not what your country can do for you, but what you can do for your country’ In de wetenschap dat country in dit geval Beringen/Brussel/België is.

Maar het is soms vechten tegen de bierkaai, want we kunnen wel of niet of Turkse sprekers weerhouden van te komen spreken, Turkije zelf komt elke dag, elke minuut de Turks/Belgische huiskamer binnen via tv, krant enz. We moeten dat Turks laagje van de totale identiteit een plaats geven, maar we moeten vooral de andere lagen voeden en die lagen zijn Antwerps/Genks/Limburgs/Belgisch enz.

Ik herhaal graag één van mijn oude verkiezingsslogans; X + Y= WIJ. X staat voor de Vlaamse en Y voor de allochtone gemeenschap. De formule tot een betere samenleving is dus de optelsom van het aantal kansen dat de Vlaamse samenleving biedt en het aantal keren dat de allochtone gemeenschap er gebruik van maakt.
Dan, en dan alleen kunnen wij vooruit.
Want we zijn allang geen gast meer.
Wij zijn de bouwstenen van onze eigen toekomst.

Yorumlara kapalıdır.