Çok Yakında

ONS LIMBURG

Mart 24th, 2017 | by Selahattin Koçak
ONS LIMBURG
Yazarlar
0

Selahattin KOÇAK

“Achteruitkijken dient om te parkeren” zeiden ze vroeger tegen mij en ik zeg het vandaag soms ook tegen mijn vriendin. Maar op een moment dat je de toekomst, al is het maar een klein beetje, wil verkennen, is het nuttig om te kijken van waar we komen. Een glazen bol kan handig zijn, maar ik doe het liever op basis van feiten, kansenberekening op basis van datgene wat we rondom ons zien. In tegenstelling tot het voorgaande kijk ik niet naar Limburg met een wetenschappelijke, cijfermatige of technische bril. Nee, het is op mijn 47ste nog steeds met verliefdheid en geborgenheid. Het thuisgevoel dat ik krijg als ik op de snelweg “De Limburgers heten u welkom” lees. De warmte in de blikken van menig Limburger die nog goed weten hoe we met zijn allen samen Limburg gemaakt hebben tot wat ze is; Multicultureel Limburg. Provincie van de smaak, of nog beter Provincie van de smaken. Met in haar centrale as de 5 mijngemeenten en een hoofdstad waar tot voor kort alles gezellig zou zijn of niet.

Want is Limburg nog de gezellige provincie van zowel de exotische geuren van de Turkenmarkt in Heusden en de thuishaven van ’s lands éérste moskee met minaretten in Beringen? Zijn ze in Maaseik en Maasmechelen nog steeds bezig met iedereen, ongeacht ras/afkomst mee te doen vieren met carnaval? En zijn Genk en Houthalen en de supergezellige Italiaanse ‘Baraca’s nog steeds de voorbeelden waarop het Limburgs integratiemodel gebaseerd was?

Ik vrees er een beetje voor. Limburg was de laatste provincie waar de extreem-rechtse ideologie voelbaar werd. Spraken we vroeger van mania (italiaans) maken als we eten bedoelden en over kazem (frans) als de 15de van de maand waarop het loon werd gestort, dan zie ik vandaag meer en meer het terugtrekken van de verschillende bevolkingsgroepen op eilandjes en sommige politici die er zelfs prat op gaan dat er een Little-Italy zich vormt in zijn/haar stad. Op zich kan de charmantische vergelijking met New-York geen kwaad, maar is het allemaal zo onschuldig als we meer facetten van ons leven gaan opdelen? Dat er op een steenkoolworp van elkaar, een Mijn-kathedraal, een islamitische moskee en een Russische-Orthodoxe kerk, vind je inderdaad enkel terug in Limburg, maar de afstand in de hoofden en geesten van menig Limburger is de laatste jaren groter geworden dan ik ooit kon vermoeden.

De naweeën van de rel in Beringen tussen Limburgers van Turkse komaf, het vertrek naar Syrië van Maaslandse Marokkaanse jongeren is een teken aan de wand dat we de liefde voor Limburg niet of onvoldoende hebben kunnen plantten in de harten. En als de kiemen al aanwezig zijn, dan hebben we ze niet genoeg laten groeien. Wat een remedie kan zijn is de verbinding in het universele. Dat liefde universeel is weten we allemaal, maar pijn is dat ook. Ik heb dat zelf meegemaakt met de begrafenis van mijn zoontje op het kerkhof in de schaduw van de terril in Beringen-Mijn waar Belgische, Italiaanse, Russische, Griekse, Poolse… Limburgers begraven liggen en dus sinds kort ook Turkse en Marokkaanse. We hebben het live op de televisie kunnen zien als Kerim Akyil in Houthalen begraven werd. Dus als liefde en pijn universeel zijn, dan kan de kracht om samen vooruit te komen, om terug voorsprong te nemen op de rest van Vlaanderen ook stimulerend en universeel zijn. We zouden al eens kunnen beginnen met meer “ons” in plaats van wij-zij. Onze economische problemen en onze economische vooruitgang. Ons historisch erfgoed dat niet enkel het Gallo Romeins museum moet zijn of de stoomstroopfabriek in Borgloon.

Onze Beringse moskee in plaats van die van hen, maar ook onze Mijn-kathedraal en “ons” fietsroutenetwerk waar dames met en zonder hoofddoek plezierig fietsen tussen bronsgroen eikenhout en langs der beekjes boord, want daar is mijn vaderland,
Limburgs dierbaar oord.

Yorumlara kapalıdır.