Çok Yakında

DENK !

Ekim 8th, 2016 | by Selahattin Koçak
DENK !
Yazarlar
0

(Selahattin Koçak’ın Kuzey’in Ekim sayısı için kaleme aldığı yazısıdır…)

De emoties bij de start van iets nieuws zijn nooit hetzelfde. Telkens anders, ondanks al je ervaringen, telkens gewoon nieuw. Zoals het leven zelf.

Ik ben eergisteren opnieuw vader geworden en dan kijkt een mens al eens achteruit. We kijken achteruit om bij te sturen bij het vooruitgaan. Leren van je fouten heet dat. Ik heb ontzettend veel aan mijn eigen vader gedacht de voorbije dagen.

En één voorval komt elke keer naar boven. Ik was waarschijnlijk nog maar een jaar of negen. Ik weet niet meer in welke lagere klas ik zat, maar ik weet nog zeer goed dat we door de week tijdens de normale lesuren, islamitische les kregen. De leerkracht, op missie vanuit Turkije, vertelde steevast hoe slecht Atatürk was geweest, van imams die zouden opgehangen zijn tot moskeeën die in brand zouden zijn gestoken.

Op woensdagnamiddag kregen we ook les in eigen-taal-en-cultuur, zoals dat zo mooi heette oftewel Turkse les. De lessen startten altijd met het Turks volkslied en een groet aan de buste van Atatürk waarna de leerkracht in romantische stijl kon vertellen hoe Atatürk, een redder des vaderlands werd en welke omwentelingen hij had teweeggebracht.

Het duurde dan ook niet lang dat ik tijdens één van de zoveelste scheldtirades van de islamleerkracht aan het adres van Atatürk, het oneens was. De afdruk van vijf vingers op mijn rechterwang waren het antwoord van de leerkracht. De volgende woensdag weigerde ik het volkslied te zingen en ik ging zeker niet de buste van Atatürk groeten. Andere vijf vingers op mijn linkerwang waren het resultaat.

Een kind weet het dan niet meer en als je niet oppast zeg je tegen jezelf; ga allebei ver weg van mij, want jullie creëren niets anders dan pijn. Wat ben ik mijn vader dankbaar.

Mijn vader die nog maar had leren lezen en schrijven in het leger, kocht, zoals dat toen ging, bijna alle boeken die leurders deur aan deur verkochten. Hele encyclopedieën hadden wij staan in de kast, zelfs in het Latijns. Het was mijn vader zijn manier om zijn simpele –onbelezen- afkomst af te schermen in België. Het antwoord van mijn vader op mijn vertwijfeling was; “je bent niet dom, je kan lezen, hier lees deze boeken, zoek de antwoorden op de vragen wie Atatürk was, wat hij heeft gedaan. Lees over de islam, lees over de handel en wandel van de profeet. Lees, maar maak vooral voor je zelf uit hoe sommige zaken zijn, laat je niet al te veel leiden door roepers. Denk!”

Beste lezers, wij hier van Kuzey, gaan u niet zeggen wat u moet denken, wij gaan u zelf doen nadenken.

Yorumlara kapalıdır.