Çok Yakında

Bart Somers: “De vrijheid die ons allen verbindt”

Haziran 15th, 2017 | by Kuzey
Bart Somers: “De vrijheid die ons allen verbindt”
Belçika
0

Dünyada geçtiğimiz yılın en başarılı belediye başkanı seçilen Mechelen Belediye Başkanı Bart Somers da KUZEY’e yazdı. Merkezi Londra’da bulunan City Mayors Foundations tarafından World Mayor Prize ödülünü kazanan Bart Somers, KUZEY için kaleme aldığı yazısında “birlikte yaşamanın kaçınılmazlığını” vurguladı.

Belçika federal koalisyon hükümeti ortağı liberal parti Open VLD eski Genel Başkanı ve bir dönem Flaman Hükümeti Başbakanlığı da yapan Bart Somers, “Bizi birleştiren özgürlük” başlıklı yazısında, “Bilinçli olarak ‘birlikte yaşam’ kelimesini kullanıyorum. Çünkü, birlikte yaşamanın en büyük gücü potansiyelinin tümünü kullandığı zaman ortaya çıkar. Ve bunu toplumları küçük topluluklara ayırarak değil ancak birleştirerek elde edebiliriz. Birbirimizin kişiliğine, kültürüne ve özgürlüklerine saygı göstererek birlikte yaşamak mümkün” görüşlerine yer verdi.

İşte yazısı:

Europa krijgt het de laatste tijd zwaar te verduren. Nochtans mogen we trots zijn op het punt dat we als continent collectief hebben bereikt. Het motto van de Europese Unie is niet voor niets ‘eenheid in diversiteit’. Hoe we die diversiteit verzoenen met een inclusieve samenleving, is de uitdaging die voor ons ligt. Uiteraard zijn er ook vele zwarte bladzijden uit onze geschiedenis. Over verwoestende oorlogen, drieste kolonisering van andere landen en totalitaire denkbeelden. Europa is het toneel geweest van extreem nationalisme, van etnische conflicten en van massavernietigingskampen. Maar het is net uit die ervaringen dat we lessen moeten trekken. Dat we ons nooit meer mogen laten meeslepen in de idee dat de idee mens beter is dan de andere. Dat mensenrechten universeel en niet te onderhandelen zijn. Dat de menselijke waardigheid van iedere mens centraal moet staan. De Europese geschiedenis doet op ieder van ons een appel tot humanisme. Dat principe staat dwars van iedere geloofsovertuiging. Enkel nihilisten en fundamentalisten hebben geen morele principes. Uit dat humanistisch principe volgt evenzeer het beginsel van de tolerantie: het besef dat ieder individu een andere conceptie kan hebben van het goede. En dat dus ook wederzijds respect een grondopvatting moet zijn.

Onze moderne samenleving worstelt nog altijd met geloof, maar de uitgangspunten die we hebben bereikt op het vlak van scheiding tussen geloof en staat, zijn een goed evenwicht. De tijd dat een kerk kon bepalen wie met elkaar mag trouwen, of dat de staat de geloofsvrijheid kon onderdrukken, ligt achter ons. Een geloof is immers ook nooit statisch, maar evolueert, soms op een radicale manier. Zo vieren protestanten in Europa dit jaar 500 jaar Reformatie, het moment waarop Maarten Luther stelling nam tegen het heersende stellingen van het christelijke geloof van toen. Net zoals ook de Islam in Europa zich aanpast en een integraal onderdeel vormt van onze Europese cultuur.

Ik voel me daarom een fiere Europeaan en de waarden die het vandaag uitdraagt. En meer dan ooit moeten mensen die wel in Europa geloven hun stem laten horen. Daarom vierden we op 9 mei in mijn stad Mechelen de Dag van Europa. De Europese Unie heeft ons inmiddels al zeventig jaar vrede bezorgd. Zij geeft ons een stem die weegt in een steeds kleinere wereld. Vandaag hebben we nood aan mensen die rechtstaan en het opnemen voor dat project van vrede, democratie en welvaart. Het is dat project dat ons allen toelaat in vrijheid te kunnen leven. Vrijheid van godsdienst of geloof, vrijheid van meningsuiting, de gelijkheid van man en vrouw, de scheiding van Kerk en staat. Allemaal projecten die het leven beter hebben gemaakt. In onze weg naar moderniteit hebben we ook de deuren geopend naar globalisering en diversiteit. En daar lijken we het vandaag steeds moeilijker mee te hebben. Terwijl het een tendens is die al veel langer werd ingezet, en die eigenlijk al de nieuwe realiteit is. Meer dan ooit hebben nood aan empathie en verdraagzaamheid in een groeiende polariserende wereld. Tenslotte is de kern van het ontstaan van de EU begonnen met een roep om samenhorigheid, vrede en tolerantie.

Ik ben al zestien jaar burgemeester van Mechelen, een stad die de voorbije jaren is opgeklommen vanuit het roet en het nu beter doet dan ooit. Toegegeven, een stad is nooit af, maar we hebben wel al een werk van lange adem achter de rug. En met wij bedoel ik niet alleen het stadspersoneel of politici, maar ook al onze inwoners. Mechelen is een superdiverse stad. We leven met meer dan 131 verschillende nationaliteiten samen. Ik kies bewust voor het woord samenleven. Omdat een samenleving pas sterker kan zijn als het al zijn potentieel benut. En dat doet je niet door sub-gemeenschappen naast elkaar te creëren, kleine getto’s te vormen van mono-culturele enclaves, of bepaalde groepen niet te laten participeren. Nee, dat doet je door samen aan hetzelfde touw te trekken. Met respect voor elkaars eigenheid en vrijheid, maar zonder de ander te schaden in zijn eigenheid of vrijheid. De vrijheid van de één stopt daar waar die van de andere begint, is het liberaal adagium bij uitstek.

In Mechelen praten we daarom niet over dé allochtoon of dé moslim, net zoals ik ook niet graag als dé Vlaming wordt benaderd. We zijn meer dan deze simplistische karikaturen. Elk van ons incorporeert meerdere identiteiten, sommigen kunnen religieus verbonden zijn, andere familiaal. Zo ben ik atheïst, maar ook vader, politicus, broer, man, boekenwurm, enz. En zal Youssef misschien voetbaltrainer zijn, moslim, vader maar ook broer en fervent jogger. En Sara turnster, CEO van een bedrijf, en mama. We dragen allemaal zoveel identiteiten met ons mee. In een open samenleving moet er plaats zijn voor elk van die identiteiten. Want als er geen tolerantie voor is, dan beginnen mensen zich op te sluiten in gesloten gemeenschappen. Waar ze het gevoel hebben dat deel van hun identiteit te kunnen uiten. Maar dat is een gevaarlijk tendens. Wat als we alleen maar optrekken met gelijkgezinden worden we niet meer kritisch uitgedaagd anders te denken, wordt de ander alleen nog maar vreemder en extremer, worden de verschillen groter gepercipieerd dan ze eigenlijk zijn. Dat is de eerst val van IS. De vervreemding van de maatschappij. Het wij-zij-verschil vergroten, uit proportie trekken. Tot de ander de vijand wordt. Zo ver mogen we het niet laten komen. Levensbeschouwelijke tolerantie is de sleutel van een open samenleving.

Het vraagt inspanning van beide kanten, van alle spelers in het veld. Vanuit de stad ondersteunen wij verschillende initiatieven die het samenleven en de onderlinge integratie bevorderen. Zo vind ik het cruciaal dat kindjes van jongs af aan met elkaar leren spelen, ongeacht hun afkomst of religie. In de superdiverse realiteit van de 21ste eeuw is het ondenkbaar om nog aan segregatie te doen. Het is een tendens die we moeten bestrijden, omdat het voor geen enkele partij goed doet. In Mechelen hebben we een organisatie ‘School in Zicht’ die intens inzet om die trend tegen te gaan. Ze gaan huis aan huis bij ouders die eigenlijk vlakbij een school wonen maar hun kinderen toch verder weg sturen naar een andere school. Ze gaan in gesprek met verschillende ouders en overtuigen om samen, met een stuk of tien ouders hun kinderen in te schrijven in de nabije school die momenteel gedomineerd wordt door één etnische klasse. Die mix is niet alleen goed voor de mono-culturele groep die al in die school aanwezig was, het is ook goed voor die tien andere kindjes die zo van jongs af aan leren samenspelen. De school moet een weerspiegeling zijn van de realiteit die zich buiten de schoolpoorten al lang heeft gesetteld. Het is fantastisch om te zien dat ouders die zijn mee gestapt in het project van ‘School in Zicht’ enthousiast komen vertellen over de nieuwe vriendjes die hun kinderen gemaakt hebben. Dat het ene kindje na het Suikerfeest snoepjes meebrengt naar de klas, en het andere kindje voor zijn verjaardag een cake heeft gebakken. Dat de buurjongen of-meisje eigenlijk naar dezelfde school gaat en ze nu speelvriendjes zijn in hun straat. Dat zijn misschien maar kleine voorbeelden maar ze laten zien dat we sterker zijn in onze diversiteit.

Zo is het binnenkort ook Ramadan, een belangrijke bezinningsperiode voor vele moslims. De ene doet daar al wat strikter aan mee als de andere. En sommigen misschien helemaal niet. Net zoals de ene christen met Kerstmis nog naar de kerk gaat, de andere alleen een boom zet en sommige zelfs helemaal niets. Het is de vrijheid die we genieten in onze 21ste eeuw, zonder oordeel of misprijzen. Een vrijheid die we moeten koesteren. Meer nog: intensief verdedigen.


Bart Somers
Burgemeester van Mechelen

Yorumlara kapalıdır.